κι όλο δεν λέω να ξεκινήσω,
τον ξέρω τον δρόμο και δεν τον κρίνω
μα πιότερο δεν γίνεται να μείνω.
Στην στάση αυτή χρόνισα τόσο,
που δεν λογάει να νυχτώσω,
πιο πέρα καλύτερα,νομίζω, θάμαι...
Τι λες, συντρόφισσα, δεν πάμε ;
Μεσ' στο μυαλό μου χίλιες σκέψεις,
που δεν μπορείς να τις πιστέψεις,
χίλιες ιδέες, που τις απλώνω
πάνω σε μια κλωστίτσα μόνο.
Και λέω : Αυτό είναι το γραφτό μου
να ζω κλεισμένος στον εαυτό μου;
Και με το βλέμμα στηλωμένο,
όλο αυτό λέω και περιμένω... "
Στη σταση αυτη, εμεινα χρονια
ΑπάντησηΔιαγραφήγια λιγο πηγα παρακατω.
Και οπως λιωσανε τα χιονια
ετσι ξαναφτασα στον πατο.
Ολο το μεσα μου φωναζει,
παρε οτι βρεις μπροστα και φυγε.
Κανενας απ αυτη τη σταση,
ποτε του πουθενα δεν πηγε...! >-εε->
Από του δρόμου την γωνία
ΑπάντησηΔιαγραφήφτάνει εμπρός μου η αρμονία-
μια αρμονία μπαίνει εντός μου
σαν μια φωνή ενός άλλου κόσμου.
Και αρχίζει σβήνει την οδύνη
που τόσα χρόνια δεν μ'αφήνει,
και ηχεί αντίλαλο εντός μου
λόγια του δικού της κόσμου.