Αποκοιμήθηκα ήσυχα, χωρίς καμιά σκέψη, και θαρρώ πως ήμουν εντελώς ανέτοιμος γι'αυτό που θα μου συνέβαινε λίγο αργότερα. Στη μέση ξύπνησα ξαφνιασμένος.
Κάτι ερχόταν.
Γύρισα προς τον καθρέφτη που θολά φωτίζονταν από το μισόκλειστο παράθυρο.
Δεν ήταν όμως πια καθρέφτης. Ήταν σαν ένα άνοιγμα στον τοίχο,πολύ βαθύ. Αυτό που έρχονταν,έρχονταν από εκεί. Μια τρομερή αγωνία με κρατούσε. Δεν κουνιόμουν, δεν φώναζα, γιατί αυτό που έρχονταν ήταν αναπόφευκτο. Καθώς τα μάτια μου ήταν καρφωμένα εκεί στο γυαλιστερό άνοιγμα, ένα πρόσωπο σχηματίστηκε, στην αρχή θαμπό, ύστερα πιο καθαρογραμμένο. Και όσο πιο καθαρό,τόσο πιο σπαραγμένο από θλίψη. Δεν ήταν ένας πόνος, ήταν ο πόνος ως στο ύστατο όριο, κάτι που δεν μπορώ να πω με λόγια, αλλά που κάποτε κατορθώνω να το ανεβάζω ξανά στην συνείδησή μου. Όχι ο πόνος της απελπισίας, αλλά - ας το πω έτσι - ο πόνος της ζωής. "
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου