Η ΕΕ ή θα αλλάξει ή θα πάψει να υπάρχει

Αν δει κάποιος τη λίστα με τα εξωτερικά χρέη των χωρών, δηλαδή το συνολικό κρατικό και ιδιωτικό χρέος, η χώρα μας σε απόλυτα νούμερα είναι πολύ χαμηλά, ενώ σε ποσοστό επί του ΑΕΠ είναι στο 167% που είναι πολύ υψηλό, έστω και αν υπάρχουν χώρες με διπλάσια και πλέον νούμερα.
Eτσι η Βρετανία είναι στο 416% του ΑΕΠ της, η Ολλανδία στο 470%, η Ιρλανδία στο 1.004%, το Βέλγιο στο 267%, η Ελβετία στο 271%, η Δανία στο 196% κ.λπ.

Βέβαια το ιδιωτικό χρέος είναι αποτέλεσμα και του υπερδανεισμού των νοικοκυριών αλλά και των επιχειρήσεων. Συνεπώς μια χώρα που διαθέτει πολλές και μεγάλες πολυεθνικές θα έχει και μεγάλο ιδιωτικό χρέος αφού καμία σχεδόν μεγάλη εταιρία δεν έχει μηδενικό δανεισμό, καθώς όλες το επιδιώκουν μια και έτσι μειώνεται το ρίσκο για τους μετόχους, αφού ρισκάρουν και οι τράπεζες που έχουν χρηματοδοτήσει την επιχείρηση.
Πέρα από αυτά όμως υπάρχουν μερικά σημεία που οι αναλυτές αμελούν. Πράγματι η χώρα μας δεν είναι ανταγωνιστική, πέρα από τον τουρισμό και τη ναυτιλία, στον διεθνή καταμερισμό εργασίας όπου το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα μετράει πολύ. Αυτό αυξάνει το ρίσκο των δανειστών.
Επιπλέον έχουμε χαλάσει την εικόνα του αξιόπιστου εταίρου και με κάθε ευκαιρία λέμε «ψεματάκια» σε πολιτειακό επίπεδο, και αυτό είναι γνωστό, άρα η αξιοπιστία μας και ο κίνδυνος να μην πληρώσουμε είναι αυξημένος για το ΔΝΤ και τους λοιπούς δανειστές μας. Και πολλά άλλα κράτη έχουν τεράστιες δανειακές ανάγκες αλλά έχουν αξιοπιστία και θεμελιώδη και αυτό είναι λογικό να μετράει πολύ.

Από την άλλη, οι οίκοι αξιολόγησης κάνουν τα «στραβά μάτια» σε ΗΠΑ, Βρετανία, Ιαπωνία και γιατί θα διαλυόταν το σύστημα αν στη θέση της Ε.Ε. ήταν οι ΗΠΑ και γιατί εκεί υπάρχουν κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες έτοιμες να υπερασπιστούν άμεσα το νόμισμα και την οικονομική ύπαρξη της χώρας τους, κάτι που δεν ισχύει στην Ε.Ε.
Σίγουρα μετά από μερικούς μήνες ίσως και χρόνο, τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Η Ε.Ε. ή θα αλλάξει ή θα τελειώσει. Η χώρα μας έχει να κερδίσει πολύ περισσότερα από τη σχέση της με την Ε.Ε., παρά να χάσει.
Ακόμα και το γερμανικό μοντέλο της απόλυτης πειθαρχίας να εφαρμοστεί στην Ε.Ε. ο μέσος Eλληνας εργαζόμενος ή επιχειρηματίας, που σημειωτέον, δουλεύει τις περισσότερες ώρες στον κόσμο μετά τον Νοτιοκορεάτη, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, θα έχει να κερδίσει μαθαίνοντας να είναι οργανωτικός και μεθοδικός. Ο δε επιχειρηματίας θα μάθει να μη στηρίζεται στις σχέσεις διαπλοκής και αλληλεξάρτησης με την πολιτική εξουσία ενώ θα βάλει τον τομέα της καινοτομίας στις προτεραιότητές του.
Οι μόνοι που έχουν να χάσουν –και μάλιστα πολλά– είναι όσοι στήριζαν την προσωπική και επαγγελματική ευημερία τους στις δημόσιες σχέσεις, την ελάσσονα προσπάθεια και την εκμετάλλευση των «εκτός και εντός συστήματος».