Οι επενδυτές βρίσκονται, λοιπόν, ενώπιον της επιλογής να πάρουν ό,τι προλάβουν και να έχουν σημαντικές απώλειες. Η άλλη επιλογή είναι να μείνουν τα πράγματα ως έχουν.
Μπορούν όμως να απορρίψουν την πρόταση, με την ελπίδα ότι κατά την ημερομηνία λήξης του δανείου θα πετύχουν μεγαλύτερη τιμή, πιθανόν μάλιστα και την ονομαστική αξία. Ετσι όμως θα μπορούσαν να πέσουν κι έξω, αν η Ελλάδα πτωχεύσει οριστικά.
Αλλά από πού θα βρει η ξυλιασμένη Ελλάδα τα χρήματα για αυτή τη δραστηριότητα της αγοράς; Κι εδώ μπαίνει ο μηχανισμός στήριξης στο παιχνίδι. Δίνει στην Ελλάδα ένα δάνειο. Το πλεονέκτημα για την Ελλάδα βρίσκεται στο γεγονός ότι σ' αυτό το δάνειο θα είναι μικρότεροι οι τόκοι από τον κανονικό δανεισμό. Εξάλλου θα είναι πιο ευνοϊκοί οι όροι στο χρόνο αποπληρωμής. Και η Ελλάδα θα πάρει μια ανάσα.
Μια παραλλαγή είναι η ίδια η ελληνική κυβέρνηση να βρει τα μέσα για το εγχείρημα με το να εκδώσει νέα ομόλογα. Εγχείρημα το οποίο θα εγγυηθεί ο μηχανισμός στήριξης και θα έχει καλύτερη αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας από το παλιό. Το όφελος για την Ελλάδα θα είναι η εξοικονόμηση τόκων. Ανεξάρτητα από το μοντέλο που θα επικρατήσει, η Ελλάδα θα κερδίσει έδαφος.
Ο Ρέγκλινγκ έχει ήδη αποδείξει ότι είναι εφαρμόσιμες οι ιδέες του. Στα μέσα της δεκαετίας του '80, όταν δούλευε στο ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον και στην Τζακάρτα, υιοθέτησε μια παρόμοια συμπεριφορά για να σώσει τις Φιλιππίνες. Η προσπάθεια πέτυχε, η κυβέρνηση της Μανίλας κατάφερε με το δανεισμό από το ΔΝΤ να μειώσει τα χρέη της χώρας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου