Μια διαπίστωση...

Θυμάμαι πως ήμουν αρκετά μικρός όταν άκουσα την ιστορία που έλεγε πως : "Έκλαιγα επειδή δεν είχα παπούτσια, ώσπου είδα κάποιον που δεν είχε πόδια". Tην άκουσα και την ενστερνίστηκα με την παιδικότητα του μυαλού μου και την αγαθότητα της σκέψης μου.

Στα τόσα χρόνια που μεσολάβησαν είδα πως κάθε φορά που προσπαθεί να μιλήσει κάποιος για ένα κακό ή για την μνήμη ενός κακού, κάποιος άλλος προσφέρεται με απλοχεριά να τον παρηγορήσει προσπαθώντας να τον εξαναγκάσει  να υποκύψει στην απαίτηση να βάλει με το νου του το χειρότερο. 

Μετά από χρόνια συνειδητοποιώ πως η επιθυμία της αναζήτησης του καλού ή ακόμα και η μνήμη για την ύπαρξη του κάποτε καλού, καταπνίγεται απ' τις ατέρμονες διαβαθμίσεις του χειρότερου.