Μια φωτογραφία με λίγη ... Αστερόσκονη

 ~ Γεννήθηκα μία στιγμή, που έλαμπαν τ’ αστέρια,
και από τότε κατοικούν, στο σώμα καρφωμένα…
Κατοίκησα σε ουρανούς, με χρώματα λιωμένα,
σε θρόνους κάθισα γυμνή, μ΄ όνειρα ανθισμένα…
Γεννήθηκα σε εποχή, που όρκους πολλούς αφήνει,
που οι Ήλιοι, μου χαμογελούν κι έχουμε γίνει φίλοι.
Αγγίζω, αστέρια τ’ ουρανού, μ’ ένα ασημί δοξάρι,
και προσπαθώ, στη Γη θνητών ν’ αφήσω ένα λιθάρι…
Προσπάθησα, με τους θνητούς, μαζί να περπατήσω,
και με κομμάτια της ψυχής, κάτι κι εγώ να δείξω…
Ο λόγος μου, είναι γλαφυρός, δεν έχω, άλλο λόγο,
όμως δεν είναι αρεστός, και προκαλεί τον πόνο…
Ποτέ δεν ζήτησα τιμές, και προβολή σε μένα,
μόνο σε κάτι άδολα, όνειρα ανθισμένα…
Άφησα κάθε σκέψη μου, στη Γη τους ν’ ακουμπήσει,
μα πίσω, πάλι γύρισε, δεν μπόρεσε να ζήσει…
Έτσι, απλά αποχωρώ, όχι γιατί το θέλουν,
μα γιατί τα αερικά, ούτε λεπτό, στον κόσμο τους δεν μένουν…~ 

E.V.A