Από την πίσω πόρτα

Τουλάχιστον ο Τρικούπης το είχε πει μπαμ και κάτω. Σε εμάς η φάση πηγαίνει κάπως έτσι, σταλιά σταλιά κι αχόρταγα:


 
«Δυστυχώς Έψιλον»,
«Δυστυχώς Πι»,
«Δυστυχώς Ταφ»,
«Δυστυχώς Ωμέγα»,
«Δυστυχώς Χι»,
«Δυστυχώς Έψιλον»,
«Δυστυχώς Ύψιλον»,
«Δυστυχώς Σίγμα»,
«Δυστυχώς Άλφα»,
«Δυστυχώς Μι»,
«Δυστυχώς Έψιλον»,
«Δυστυχώς Νι».
 
Με τόση συσσωρευμένη κατάθλιψη όμως και τόσο εσωτερικευμένη αποδοχή της μαύρης μας μοίρας, κοντεύει να χαθεί το πλεονέκτημα του σοκ και όλο αυτό να γυρίσει μπούμερανγκ. Πρέπει δηλαδή να γίνει η εξής διάκριση: μπορεί να κατάπιαμε σχεδόν αμάσητη την υποτέλεια του μνημονίου, αλλά το κάναμε στο όνομα της μη συντριβής ενός τρόπου ζωής που καλώς ή κακώς μας είχε κερδίσει. Δικαίως λοιπόν θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι έχουμε περιθώρια κατάποσης ακόμη μεγαλύτερων δόσεων υποτέλειας στο όνομα της μη συντριβής, δικαίως θα μπορούσε να υποθέσει επίσης ότι όπως αποδείξαμε ως τώρα έτσι θα αποδείξουμε και στο μέλλον πως προτιμάμε την κλιμακωτή χειροτέρευση από τη συντριβή, θα έπρεπε ωστόσο να εξετάσει ταυτόχρονα το ενδεχόμενο μήπως κοντεύουμε να φτάσουμε σε ένα σημείο, όπου η συντριβή έχει συντελεστεί και αφού έχει συντελεστεί δεν υπάρχει λόγος να υφιστάμεθα και όλα τα υπόλοιπα.
 
Γιατί αν ο τρόπος ζωής μας περιστρεφόταν γύρω από τη κατανάλωση, ο καταναλωτισμός δεν είναι απλά και σκέτα υλισμός. Είναι και το παραμύθι γύρω από την ύλη, είναι ο πόθος για την απόκτηση του ενός ή του άλλου αγαθού, είναι ό,τι η απόκτηση του ενός ή του άλλου αγαθού συμβολίζει για σένα που τον αποκτάς. Ζούσαμε σε ένα κόσμο διαφημίσεων και οι διαφημίσεις πουλούσαν ευτυχία, υπόσχονταν ότι τα διαφημιζόμενα προϊόντα στην εξασφάλιζαν. Ζούσαμε σε έναν κόσμο που υποσχόταν ότι θα είναι διαρκώς καλύτερος. Άρα η μετάβαση σε έναν κόσμο που σου υπόσχεται ότι θα είναι διαρκώς χειρότερος, συνιστά ήδη συντριβή του παλιού τρόπου ζωής. Άρα το μεγάλο κακό που πρέπει πάση θυσία να αποφύγουμε και στο όνομα του οποίου αξίζει να κάνουμε κάθε θυσία, έχει ήδη μπει από την πίσω πόρτα, την ψυχολογική πόρτα, την πόρτα της συντετριμμένης ψυχικής συνιστώσας του παλιού κόσμου.
 
Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν, ούτε η επίσημη χρεοκοπία ούτε η έξοδος από το ευρώ ούτε το να χάσεις τις καταθέσεις σου ούτε τίποτα που να συνιστά το χειρότερο σενάριο δεν είναι απαραίτητα χειρότερο σενάριο από αυτό που έχει εγκαθιδρυθεί και βασανιστικά παρατείνεται μήνα με το μήνα, βδομάδα με τη βδομάδα, μέρα με τη μέρα. Η πεποίθηση πως καλομάθαμε υλικά και πως αυτό ήταν, είναι και θα είναι το μοναδικό μας πολιτικό κριτήριο, είναι τυφλή μπροστά στο γεγονός πως είχαμε ταυτόχρονα καλομάθει και ψυχολογικά και πως άρα δεν είναι σίγουρο πως πια έχουμε και τόσα να χάσουμε. Κι αφού χάνουμε το καταναλωτικό όνειρο, μπορεί να βρούμε στη θέση του κανένα άλλο, ουσιαστικότερο.

 
Old Boy