Ισοπεδώσεις

Φανταστείτε όλους τους συνταξιούχους που τους έγινε περικοπή σύνταξης. Ανάμεσά τους είναι και ο βιοπαλαιστής που δούλευε μια ζωή με αγωνία για να καταφέρει να μαζέψει τα ένσημα από σκληρούς εργοδότες. 


Είναι και ο άνθρωπος που εργάστηκε από τα 18 ως τα 60 του, είναι και αυτός που απέδωσε απλώς φυσιολογικό έργο για 30 – 35 χρόνια χωρίς το κάτι παραπάνω. Αλλά είναι και ο λουφαδόρος που βρήκε κάποιο παραθυράκι και έβγαλε σύνταξη από τα 38. Προκειμένου να δικαιολογηθούν κάπως οι περικοπές, θα θυμάστε ότι τα σχετικά (κατευθυνόμενα) άρθρα εστίασαν φυσικά μόνο στην τελευταία περίπτωση, αγνοώντας τις άλλες και κάνοντας ότι δεν μπορεί κανείς να βρει τι ποσοστό των συντάξεων ήταν “δίκαιες” και τι “άδικες”.

Αυτό το κόλπο είναι από τα πιο χαρακτηριστικά του αρθρογραφείν με ατζέντα: η ισοπέδωση διαφορετικών κατηγοριών προκειμένου τα χαρακτηριστικά που εντελώς βολικά ανήκουν μόνο στη μία να εξαπλωθούν και στις άλλες (στις οποίες, εντελώς άβολα, δεν ανήκουν).

Τρανό παράδειγμα είναι μια φράση του κου Μανδραβέλη από το πρόσφατο άρθρο του  ” Ο κλαυθμός για το Δημόσιο“. 

Το κεντρικό νόημα του άρθρου είναι ότι όποιος είναι κατά του τρόπου με τον οποίο η σημερινή εξουσία προωθεί απολύσεις είναι αυτόματα και κατά της αξιολόγησης, σάπιος, θέλει να κάθεται και να πληρώνεται κλπ. Χωρίς να μπω στην ουσία του θέματος, θέλω να αντιγράψω την εξής φράση:

"Αυτό που γίνεται καθημερινά στον ιδιωτικό τομέα -η αξιολόγηση- θεωρείται μέγα αμάρτημα να γίνει άπαξ στο Δημόσιο. Γιατί; Διότι στο συλλογικό μας υποσυνείδητο φυτεύτηκε η ιδέα ότι το Δημόσιο δεν φτιάχτηκε για να προσφέρει υπηρεσίες στον πολίτη, φτιάχτηκε για να δίνει δουλειά σε όσους είχαν μπάρμπα στην Κορώνη ή έστω πέρασαν κάποια στιγμή από το ΑΣΕΠ."

“Έστω”; ‘Έστω“;;; Λες και αυτά τα δυο είναι τα ίδια! Αν τυχόν δεν αντιλαμβάνεστε πόσο ύπουλα ισοπεδωτικό είναι το παραπάνω, σκεφτείτε με την ίδια σύνταξη την ακόλουθη τοποθέτηση:

"Στο συλλογικό μας υποσυνείδητο φυτεύτηκε η ιδέα ότι η αρθρογραφία δεν γίνεται για να προσφέρει υπηρεσίες ανάλυσης της ενημέρωσης στον πολίτη, γίνεται για να προωθούν διάφορα παπαγαλάκια την επιχειρηματική ατζέντα των αφεντικών τους ή έστω για να λένε κάποια στιγμή την άποψή τους κάποιοι δημοσιογράφοι."

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Το επιχείρημα νοημοσύνης και νοοτροπίας Μπους “αν δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας” φτάνει μέχρι ένα σημείο μόνο και η τρέχουσα ελληνική πραγματικότητα είναι ήδη πολύ μακρυά από εκείνο το σημείο. Το να είναι κάποιος κατά του Μνημονίου δεν σημαίνει ότι συντάσσεται με όσους δεν θέλουν να αλλάξουν τα στραβά της χώρας. Σημαίνει (ίσως) ότι δεν θέλει στα ήδη στραβά να προστεθούν και νέα. Σημαίνει ότι βλέπει πως οι θυσίες είναι χωρις αντίκρυσμα και άρα, δεν εμπιστεύεται αυτούς που του ζητάνε κι άλλες. Σημαίνει πως αντιλαμβάνεται την κοινή λογική: όποια λύση και αν επιλεγεί, πρέπει να είναι τέτοια που να τερματίζει το πρόβλημα, εστιάζοντας και ακυρώνοντας την αιτία του. 

Αν κάθε 3 μήνες ζητούνται νέες θυσίες, αν κάθε χρόνο υπογράφεται νέο Μνημόνιο, η ίδια η “λύση” του προβλήματος είναι πρόβλημα.

Αυτά για σήμερα, γιατί μεσημέριασε και δεν είμαι για πολλά – πολλά.



μπαμπάκης