Θεωρώ ότι η λέξη «αγανακτισμένοι» χάνει λίγο στη μετάφραση από το ισπανικό “indignados” και χρησιμοποιείται ως κάποιου είδους ταμπελάκι που παραπέμπει σε λαϊκισμό.
Επιπλέον τη βρίσκω γενικόλογη και όχι ικανή για να χαρακτηρίσει όλους όσοι βρέθηκαν, βρίσκονται και θα βρεθούν στην πλατεία Συντάγματος αυτές τις μέρες.
Αντίστοιχα, η λέξη «επανάσταση» μου ακούγεται βαρύγδουπη, ίσως και λίγο ρομαντική.
Γι’ αυτό και προτιμώ να μη χρησιμοποιώ ιδιαίτερα καμία από τις δύο λέξεις για να περιγράψω τη σκέψη μου. Αρκούμαι στο να τους αποδίδω τη χρηστικότητα ενός twitter hashtag.
Ωστόσο, πολλοί το κάνουν: εμμένουν σε αυτές τις δύο λέξεις, σαρκάζουν τους «αγανακτισμένους» και ειρωνεύονται την «επανάσταση». Οι «αγανακτισμένοι» και το #greekrevolution ξεκίνησαν από τα social media ως ένα event, ως ένα hashtag, ως ένα κάλεσμα αφύπνισης και δράσης, στο οποίο ομολογώ ότι αρχικά δεν είχα πολυπιστέψει. Γιατί πολλές φορές τα λέγαμε, αλλά δεν τα κάναμε. Ο σκεπτικισμός, η αμφισβήτηση, ακόμη κι ο σαρκασμός είναι υγιείς αντιδράσεις, ειδικά απέναντι σε καθετί καινούργιο. Και αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες τρεις μέρες είναι καινούργιο για όλους μας.
Είναι όμως και ζητούμενο.
Καιρό ζητάμε την κινητοποίηση. Την απομάκρυνση από τον καναπέ. Καιρό επίσης ζητάμε τη σύνδεση των online προβληματισμών μας με δράσεις στο φυσικό χώρο, εκεί έξω, offline.
Είναι όμως αυτός ο σωστός τρόπος και μπορεί να εξάγει κάτι γόνιμο; Όλα γίνονται γρήγορα και αυθόρμητα, δεν είμαι σε θέση να απαντήσω. Αλλά τρέφω μία ήπια αισιοδοξία. Ή μάλλον καλύτερα, σε αυτό μπορεί να απαντήσει ο καθένας για τον εαυτό του. Ο καθένας που κατέβηκε στο Σύνταγμα, που είδε, άκουσε, συμμετείχε, πήρε το λόγο, αντάλλαξε απόψεις ή απλώς παρατήρησε προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει. Ανήκω μάλλον στους τελευταίους, τους συμμετοχικούς παρατηρητές.
Τι κατάλαβα: Ο κόσμος που κατεβαίνει στο Σύνταγμα ανήκει κυρίως αυτό το κομμάτι της πίτας που οι δημοσκόποι ονομάζουν «σιωπηρή πλειοψηφία». Πρόκειται για μία δυναμική μερίδα πολιτών.
Ο κόσμος κατεβαίνει στο Σύνταγμα γιατί του είπαν ψέματα. Ναι, η κυβέρνηση ψηφίστηκε από εμάς, αλλά αυτό την νομιμοποιεί να παρεκκλίνει τόσο από την προεκλογική της ατζέντα; Είχαμε –από τότε που με θυμάμαι- ένα μεγάλο πρόβλημα ελλείμματος και τώρα έχουμε ένα τεράστιο πρόβλημα χρέους.
Ο κόσμος κατεβαίνει στο Σύνταγμα γιατί αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει κενό ηγεσίας. Η τρομακτική ανικανότητα της πολιτικής ηγεσίας είναι πλέον τόσο έκδηλη που ο απλός πολίτης ξέρει πλέον ότι κάτι πρέπει να κάνει, να πάρει όπως και όσο μπορεί την κατάσταση στα χέρια του, να επηρεάσει.
Θεωρώ λοιπόν μόνο θετικό το γεγονός ότι οι πολίτες κατεβαίνουν στο Σύνταγμα και σε άλλες πλατείες. Και μόνο που μπαίνουν στη διαδικασία, και μόνο που ψάχνουν τρόπους αυτοοργάνωσης και ουσιαστικής συμμετοχής (βλ. συνελεύσεις, συγκρότηση ομάδων εργασίας), και μόνο που προσπαθούν από το τίποτα, από το πουθενά, άνθρωποι άγνωστοι και διαφορετικοί μεταξύ τους, να ενωθούν, να βρουν μια κοινή γραμμή απέναντι στα κοινά τους προβλήματα, να συγκροτήσουν μια ατζέντα, να ακούσουν και να ακουστούν, το κέρδος είναι μεγάλο.
Πιστεύω πολύ στη δύναμη του μηνύματος. Κι αυτές τις μέρες δόθηκαν μηνύματα. Αποδέκτες είμαστε όλοι μας, όχι μόνο οι πολιτικοί.
mouzakiti.com/2011/05/28/syntagma/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου