ΟΗΕ : "Λάθος η ελληνική πολιτική λιτότητας "

 Ευθεία επίθεση κατά των εφαρμοζόμενων πολιτικών λιτότητας σε αρκετές χώρες της Ευρώπης εξαπέλυσε το τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (DESA) έπειτα από την εκπόνηση σχετικής έκθεσης.

Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη υπηρεσία του ΟΗΕ, τα σκληρά μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα μπορούν να απειλήσουν την παγκόσμια ανάπτυξη. Ο ΟΗΕ καλεί τις κυβερνήσεις όλων των χωρών που εφαρμόζουν μέτρα λιτότητας να σκεφθούν τις συνέπειες αυτών των πολιτικών κυρίως σε ό,τι αφορά την απασχόληση, τομέας που είναι ο πρώτος που πλήττεται από τα συγκεκριμένα μέτρα.

«Τα μέτρα λιτότητας που λαμβάνουν κάποιες χώρες όπως η Ελλάδα και η Ισπανία για να αντιμετωπίσουν το μεγάλο δημόσιο χρέος τους όχι μόνο απειλούν την απασχόληση στον δημόσιο τομέα και τις κοινωνικές δαπάνες, αλλά κάνουν την οικονομική ανάκαμψη πιο εύθραυστη και αβέβαιη», τονίζεται χαρακτηριστικά στην έκθεση.

Προστίθεται, μάλιστα, ότι «οι κυβερνήσεις πρέπει να αντιδρούν με σύνεση στις πιέσεις υπέρ της δημοσιονομικής σταθεροποίησης και της υιοθέτησης μέτρων λιτότητας αν δεν θέλουν να κινδυνεύσουν να εμποδίσουν την ανάκαμψη της οικονομίας τους», συνεχίζει η έκθεση.

Μάλιστα το όλο πρόβλημα δεν αφορά μόνο τις προηγμένες οικονομίες που αντιμετωπίζουν προβλήματα χρεών ή ελλειμμάτων αλλά και αρκετές αναδυόμενες, που στηρίζονται σε προγράμματα στήριξης του ΔΝΤ. «Πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, κυρίως αυτές που επωφελούνται προγραμμάτων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, δέχονται επίσης πιέσεις να μειώσουν τις δημόσιες δαπάνες και να υιοθετήσουν μέτρα λιτότητας. Εκ των 31 από τις 41 συμφωνίες που έχει υπογράψει το ΔΝΤ με κράτη ανά την υφήλιο, έχει φροντίσει να τους επιβάλει σκληρά μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας, κάτι που οδηγεί τις οικονομίες τους σε βαθιά ύφεση».

Ο ΟΗΕ επιμένει ότι είναι «απόλυτα απαραίτητο να αναθεωρηθούν η φύση και οι βασικοί στόχοι των όρων που επιβάλλονται από διεθνείς οργανισμούς για να βοηθήσουν τις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Είναι απαραίτητο οι κυβερνήσεις να λαμβάνουν υπόψη τους τις πιθανές κοινωνικές επιπτώσεις που μπορεί να έχουν οι οικονομικές τους πολιτικές» στη διατροφή, την υγεία και την εκπαίδευση προκειμένου να μην αποθαρρύνουν τη μακροπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη».