Στα εντελώς ξεκινήματα της ιδιωτικής τηλεόρασης είχε διεξαχθεί μια ζωντανή συζήτηση, το θέμα της οποίας το έχω ξεχάσει. Συντονιστής ήταν o γηραιός δημοσιογράφος Παύλος Καμβύσης που ούτε τηλεοπτική πείρα είχε, αλλά ούτε και ικανότητα να συντονίσει με μια στοιχειώδη επάρκεια. Αποτέλεσμα ήταν να προκληθεί μια χάβρα, να διακόπτουν όλοι όλους και στο τέλος να διαμαρτύρονται όλοι μαζί στον δημοσιογράφο. Στο τέλος εκείνος, αυθεντικά και εντελώς ικανοποιημένος με τον εαυτό του, γυρνά προς την κάμερα και λέει στους τηλεθεατές κάτι σαν αυτό: «Όταν όλοι τα βάζουν με αυτόν που διευθύνει την κουβέντα και δεν είναι μόνο η μία πλευρά που έχει παράπονα, πάει να πει ότι έκανε τη δουλειά του καλά. Καληνύχτα σας».
Πέρσι όλη η κυβερνητική επιχειρηματολογία ήταν πως κάνουμε ό,τι κάνουμε και παίρνουμε όλα αυτά τα επώδυνα μέτρα προκειμένου να πείσουμε τις αγορές. Εάν το μνημόνιο συναντούσε μεν τόση σφοδρή αντίδραση από τον λαό, που το βλέπει να μεταφράζεται σε ανεργία, φόρους, μείωση μισθών, μείωση συντάξεων, επικείμενη εξπρές πώληση επικερδούς δημόσιας περιουσίας, αλλά την ίδια ώρα έπειθε τις αγορές, τότε πράγματι θα ήταν μόνο η μία πλευρά που θα είχε παράπονα. Το αληθινά αριστουργηματικό όμως είναι πως η πολιτική των μνημονίων δεν έχει βγάλει μόνο τον κόσμο στις πλατείες, αλλά έχει «πείσει» τις αγορές εξίσου καθόλου με τους πολίτες. Δεν κατάλαβα αν στην Standard & Poor's πετύχαμε τωρινό ή όλων των εποχών ρεκόρ, πάντως αν κατάλαβα καλά είμαστε πλέον οι τελευταίοι των τελευταίων.
Και οκ, προφανώς το όλο θέμα δεν αφορά εμάς, το όλο θέμα αφορά το πάνω σε ποιόν θα σκάσει η φούσκα μας, ποιός θα επωμιστεί τις περισσότερες ζημιές, ποιός θα βγάλει τα περισσότερα στοιχηματικά κέρδη και τι συνέπειες ντόμινο θα έχει το δικό μας σκάσιμο, το γεγονός όμως παραμένει πως η κυβέρνηση βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη θέση που βρισκόταν τότε ο Καμβύσης. Αν θα θεωρήσει το γεγονός ότι βάλλεται από όλες τις πλευρές ως απόδειξη πως κάνει κι αυτή τη δουλειά της καλά, είναι δικό της θέμα και λίγο τελικά μας αφορά. Εκείνο που μας αφορά είναι το εξής: κατά τη δική της αφήγηση «δεν υπάρχουν διλήμματα, υπάρχει μόνο η απόφαση: Να μη ζήσει ποτέ η ελληνική οικογένεια τις συνέπειες μιας χρεοκοπίας». Ανεξάρτητα από το γεγονός πως όλο και κάτι ζει 1 1/2 χρόνο τώρα η ελληνική οικογένεια, ανεξάρτητα από το γεγονός πως η ελληνική οικογένεια Ανεργίδη δεν είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα με την ελληνική οικογένεια Βαρδινογιάννη και πως η ελληνική οικογένεια Ανασφαλιστάκη δεν είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα με την ελληνική οικογένεια Μπόμπολα, το θέμα είναι πως ποτέ άλλοτε δεν επιλέχθηκαν τόσες πολλές «δυσάρεστες» λύσεις προκειμένου να αποφευχθεί η «καταστροφική» και πως ποτέ άλλοτε δεν έγιναν τόσα πολλά «δυσάρεστα» στο όνομα της αποφυγής της «καταστροφής», έχοντας ως αποτέλεσμα όχι την απομάκρυνση της «καταστροφής», αλλά την πανταχόθεν προεξοφλούμενη έλευσή της.
Old Boy
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου