Ως εδώ

Νομιμοποιούμαστε να εξακολουθούμε να φοβόμαστε το χειρότερο που θα συμβεί, αν πούμε «ως εδώ»; 

Νομιμοποιούμαστε να εξακολουθούμε να φοβόμαστε την καταστροφή που θα επέλθει; Αυτό που έχει ήδη επέλθει ενάμιση χρόνο τώρα κι αυτό που η ελληνική κυβέρνηση συνυπογράφει αυτές τις μέρες για τα επόμενα χρόνια, δεν βλέπουμε τι είναι; 

Ό,τι κι αν νομίζαμε ιδεολογικά πως είναι όταν ξεκινούσε η εφαρμογή της συνταγής, δεν έχουμε πρακτικά πλέον διαπιστώσει τι είναι;

Νομιμοποιούμαστε να εξακολουθούμε να παίρνουμε τον διαπιστωμένα καταστροφικό δρόμο, στο όνομα της αποφυγής του πιθανώς καταστροφικότερου;
 
Σε τι καλούπια όμως μπαίνει η καταστροφή, πώς ακριβώς αξιολογείται και πώς ακριβώς μετριέται; Για πόσους Έλληνες η καταστροφή είναι ήδη απόλυτη;

Το καταστροφικότερο σε τι συνίσταται; Στο ότι αλλιώς θα βρεθούν πολλοί περισσότεροι στη θέση τους;
 
Ακόμα κι έτσι αν είναι -που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι είναι έτσι, που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι με τους ρυθμούς που τρέχουμε η εξάπλωση του κακού δεν θα φτάσει σε ανεπανάληπτα μεγέθη- μπαίνουμε πλέον στην τρίτη φάση του μνημονίου.
Το αρχικό δίλημμα ήταν «σωτηρία της πατρίδας ή καταστροφή»,
που μετεξελίχθηκε σε «μερικές επώδυνες αλλαγές ή ριζική μεταβολή του τρόπου ζωής μας»,
για να δώσει τώρα τη σειρά του στο «μερική καταστροφή ή όλεθρος».
Νομίζω πως αν δικαιούταν κανείς να παραπλανηθεί από το πρώτο δίλημμα,
αν δικαιούταν κανείς να τρομοκρατηθεί από το δεύτερο,
δεν δικαιούται να συνεχίσει να μην ξέρει τι να αποφανθεί για το τρίτο.
 
Τώρα πια όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει, οπότε αν εξακολουθήσουμε να το αποδεχόμαστε είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Της μοίρας μας της ευτελισμένης, της μοίρας μας της ευτελούς.
 
Πρέπει να πούμε ως εδώ και μη παρέκει. 

Το τελευταίο δίλημμα είναι συντριπτικό, είναι χυδαίο, δεν μπορεί να γίνει ανεκτό. Από κανένα λαό δεν μπορεί να ζητείται να συναινέσει στην καταστροφή του, ακόμη και αν του αντιπαραβάλλεται ένα ακόμη εφιαλτικότερο σενάριο. 

Είναι αντίθετη στους νόμους της αυτοσυντήρησης η εκούσια υποταγή στην καταστροφή, είναι σημάδι ψυχικού εκφυλισμού η εκούσια υποταγή στην καταστροφή.
 
Έξοδος από το δίλημμα. Άρνηση των όρων του, άρνηση των συστατικών του. Αρκετά με τον διαρκή εκβιασμό, αρκετά με τη διαρκή τρομοκράτηση. Ως εδώ.

 

Old Boy