Aμετανόητα χωριάτης

Μέσα στο χωριό, μια κατάσταση που με χαροποιεί αλλά και με εξιτάρει είναι το, όποτε έχω την τύχη να τον βρώ, κουβεντολόϊ με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, στη Σκάλα, υπόδειγμα ρητορικής και πραγματισμού.
Αυτός λοιπόν, ο κατά την γνώμη μου εγελιανός φιλόσοφος, έχει και ένα μοναδικό χάρισμα, μια απίστευτα σαγηνευτική ιδιότητα, καταφέρνει να γεμίσει τα κενά των νοημάτων όσων ειπώνονται μεταξύ μας, με ένα καθ'όλα βαθύ, γεμάτο φαρδιές αυλακώσεις ρυτίδιασμα στο μέτωπό του. 
Αυτή του η ιδιαιτερότητα με κάνει να καδράρω περισσότερο γενικό πλάνο της παρουσίας του ώστε να μην χάνω σε κανένα σημείο αυτή τη σχέση λόγου - αυλάκωσης από το βλέμμα μου, με αποτέλεσμα να γίνομαι μονίμως θεατής της.
Το ζωντανό του αυτό στυλ, παρέα με το σχεδόν συνωμοτικό του χιούμορ και την άρρητη κουλτούρα του, γίνονται τόσο οικεία, που το σφίξιμο των χεριών μαζί με το "άϊντε θα τα ξαναπούμε" αφήνει μια υπόσχεση άκρως σημαινόμενη.